Dystrofia tkanki łącznej i chrząstki ostatecznie prowadzi do rozwoju choroby przewlekłej, która ma przebieg falowy i nazywa się artrozą. Okazuje się, że artroza stawu barkowego to zmiany patologiczne w tkankach torebki stawowej barku. Charakterystyczną cechą tej choroby jest jej niezwykle powolny rozwój. Z tego powodu pacjent nie zauważa rozwoju procesu patologicznego. Staw barkowy należy do najbardziej mobilnych i charakteryzuje się dużym zakresem ruchu. Ale to sprawia, że jest to jeden z najbardziej traumatycznych, wraz ze stawem przedramienia. Nawet drobne uszkodzenia mechaniczne mogą prowadzić do rozwoju choroby.
Przyczyny rozwoju artrozy
Przyczynami rozwoju choroby są naturalne zużycie tkanki łącznej, stany zapalne o różnej etiologii oraz złogi soli. Ponadto istnieje wiele czynników, które mogą również prowadzić do rozwoju procesu patologicznego, podczas którego tkanka chrzęstna staje się cieńsza i traci swoją gładkość.
Klasyfikacja artrozy
Istnieje warunkowa klasyfikacja choroby - artroza pierwotna i wtórna.
Pierwotna artroza rozwija się z biegiem czasu w wyniku naturalnych zmian w stawie, bez wyraźnej przyczyny. Wtórne - konsekwencja urazów kończyn. Artrozę drugiego typu częściej diagnozuje się u osób w średnim wieku i młodych ludzi. U osób starszych najczęściej określa się mieszany typ choroby. Rozwój choroby pierwotnej może prowadzić do:
- choroby genetyczne prowadzące do przedwczesnego zniszczenia tkanki łącznej i rozwoju choroby w młodym wieku. Najczęściej artroza stawu barkowego pojawia się u kobiet z niekorzystną genetyką.
- Wrodzone wady stawów, które prowadzą do zwiększonego urazu.
Do pierwotnych przyczyn rozwoju drugiej grupy chorób zaliczają się następujące przyczyny.
- Uszkodzenia mechaniczne i trawa ręczna. Należą do nich zwichnięcia, złamania i poważne siniaki. Przyczyną choroby może być również naciągnięcie więzadeł.
- Artrozę można nazwać chorobą zawodową budowniczych i wszystkich tych, którzy mają główny ciężar pracy na rękach.
- Za przyczynę artrozy uważa się zaawansowane reumatoidalne zapalenie wielostawowe.
- Uszkodzenia mechaniczne zawsze wpływają na włókna nerwowe i układ ukrwienia, w efekcie czego dochodzi do ograniczenia odpowiedniego odżywienia tkanek, co prowadzi do pourazowej artrozy.
- Zaburzenia układu hormonalnego i procesów metabolicznych. Niestabilne funkcjonowanie układu hormonalnego prowadzi do zmniejszenia zaopatrzenia narządów i tkanek w niezbędne składniki odżywcze, co z kolei negatywnie wpływa na ruchliwość stawu i przyczynia się do jego deformacji.
- W okresie menopauzy, w związku ze spadkiem ilości żeńskich hormonów, rozpoczyna się stopniowe niszczenie tkanki chrzęstnej. Choroby autoimmunologiczne, takie jak dna moczanowa czy łuszczyca, są również uważane za katalizatory rozwoju choroby zwyrodnieniowej stawów.
- Choroby serca i układu naczyniowego organizmu w dużym stopniu wpływają na aktywne niszczenie torebki stawowej barku. Na przykład żylaki prowadzą do spowolnienia przepływu krwi przez naczynia, co znacząco wpływa na odżywienie tkanek i ostatecznie rozwija się dystrofia stawów.
Traumatolodzy zawsze ostrzegają, że nieskorygowane na czas zwichnięcie lub brak odpowiedniego leczenia w przyszłości nieuchronnie prowadzi do rozwoju artrozy. Dzieje się tak, ponieważ kości łączą się, a staw traci swoją ruchomość.
Przebieg choroby
Artroza stawu barkowego rozpoczyna się od stopniowej zmiany tkanki chrzęstnej. Z powodu urazów lub innych przyczyn zmniejsza się dopływ krwi do tkanki łącznej, co prowadzi do ścieńczenia chrząstki, jej zmian zewnętrznych, zmniejszenia błony maziowej i pojawienia się złogów soli. Co prowadzi do zmniejszenia zakresu ruchu i dyskomfortu w tym obszarze.
Objawy choroby
Obraz kliniczny artrozy objawia się stopniowo; z tego powodu wielu nie zauważa początkowego stadium choroby i traci szansę na szybkie złagodzenie zmiany.
Objawy artrozy obejmują:
- Bolesne odczucia w okolicy barku, obojczyka i łopatki. Ból może wystąpić zarówno w spoczynku, jak i podczas aktywnego wysiłku fizycznego.
- Najpierw cichszy, a potem wyraźnie słyszalny chrzęst w stawie.
- Zmniejszona aktywność motoryczna kończyny.
- Bolesna reakcja stawu na zmieniające się warunki atmosferyczne.
- W dotkniętym obszarze stawu może pojawić się niewielki guz.
- Całkowita utrata ruchomości z powodu kostnienia stawu, objaw ten obserwuje się w najcięższym stadium choroby.
Stopnie artrozy stawu barkowego
Stopnie rozwoju choroby mają jasną klasyfikację. W postępie artrozy wyróżnia się 4 fazy.
I stopień artrozy
Początek rozwoju patologii charakteryzuje się niewielkim bólem w okolicy ramion rano i wieczorem. Rano następuje spadek aktywności fizycznej, który po pewnym czasie ustępuje. Występuje niewielka sztywność ruchu. Po długim odpoczynku podczas aktywnego wysiłku fizycznego może wystąpić ból strzelający. Pracując ręką w stawie barkowym, można zauważyć ledwo słyszalny trzaskający dźwięk bez ataku bólu. Stały ból pojawia się tylko podczas wysiłku fizycznego i zanika w spoczynku. Nie zawsze możliwe jest zdiagnozowanie początku choroby za pomocą badania rentgenowskiego, ponieważ na obrazie widać jedynie pojawienie się małych złogów soli i lekkie zwężenie błony maziowej.
Artroza 2 stopnie
Na tym etapie rozwoju choroby następuje znaczny spadek aktywności ruchowej. Chrupanie w stawie podczas ruchu staje się zauważalnie słyszalne, objawy bólowe są ostre i stałe. Staw pozostaje ruchomy, jednak mechanika ruchu ulega znaczącym zmianom. Podczas wysiłku fizycznego ból staje się silniejszy i długotrwały. Podczas rozwoju artrozy drugiego stopnia pacjent odczuwa ciągłe zmęczenie. W barku pojawia się ból bólowy związany ze znaczną zmianą grubości błony międzykostnej. Zdjęcie rentgenowskie pokazuje, że szczelina maziowa staje się kilkakrotnie cieńsza w porównaniu do normalnej. Dodatkowo dochodzi do znacznej deformacji stawu, która uniemożliwia wykonywanie ciężkiej pracy fizycznej. Coraz większą powierzchnię zajmują złoża soli.
Artroza III stopnia
Ten etap choroby charakteryzuje się znaczną utratą aktywności ruchowej, aż do ruchów oscylacyjnych o małej amplitudzie. Ból staje się stały, jego charakter zmienia się z bolesnego na ostry. Jest to spowodowane skurczami mięśni okołostawowych. Kości stawu ulegają zapaleniu i są wrażliwe na zmieniające się warunki atmosferyczne. Oznaką tego stopnia artrozy jest chrzęszczący dźwięk, słyszalny dla innych przy najmniejszym ruchu ręki. Podczas wykonywania badania rentgenowskiego obserwuje się prawie całkowity zanik błony międzykostnej; znaczne złoża soli znajdują się wzdłuż krawędzi. Odkształcenie tkanki jest tak duże, że powoduje znaczne trudności w poruszaniu się, aż do całkowitej utraty. Artroza III stopnia jest przyczyną niepełnosprawności na skutek utraty funkcjonalności kończyny.
Etap 4 rozwoju artrozy
W tej fazie choroby rejestruje się całkowitą utratę ruchu, staw jest całkowicie zdeformowany. Występuje ciągły, nieznośny ból, którego nie można stłumić żadnymi lekami. Na zdjęciu rentgenowskim widać zrośnięcie kości stawu - ankylozę lub pojawienie się stawu rzekomego - neoartrozę. Choroba w tej postaci zawsze prowadzi do niepełnosprawności. Jedynym sposobem leczenia jest chirurgiczna wymiana stawu na sztuczny.
Diagnostyka i diagnostyka różnicowa artrozy
Wstępną diagnozę stawia się na podstawie badań ruchomości stawów i opisu objawów ze słów pacjenta. W przypadku uszkodzenia lub obalenia zalecane jest badanie rentgenowskie. Na początkowym etapie odnotowuje się niewielkie osady soli i nie rejestruje się deformacji złącza. W złożonych fazach choroby zdjęcie rentgenowskie w pełni odzwierciedla stopień zniszczenia tkanki łącznej i obszar uszkodzenia stawu.
W celu dokładnej diagnozy na początkowym etapie lekarz może zlecić dodatkowe badania, na przykład tomogram komputerowy lub rezonans magnetyczny z kontrastem lub bez.
Pamiętaj, aby przepisać biochemiczne badanie krwi w celu określenia ilości soli kwasu moczowego.
Leczenie artrozy stawu barkowego
Złota zasada, że chorobie łatwiej zapobiegać niż ją leczyć, sprawdza się także w tym przypadku. Ale jeśli choroba zaczęła się rozwijać, najważniejsze jest rozpoczęcie kompleksowego leczenia na czas. Charakter choroby jest taki, że nie można jej wyleczyć, ale ryzyko jej rozwoju można znacznie zmniejszyć.
Leczenie we wczesnych stadiach
Na pierwszym etapie rozwoju choroby przepisywane są chondroprotektory, które przyspieszają proces regeneracji tkanki chrzęstnej oraz kompleksy witaminowo-mineralne, które zwiększają ilość niezbędnych mikroelementów w tkankach okołostawowych.
Aby złagodzić objawy, pacjentowi przepisuje się dietę; kategorycznie zabrania się spożywania żywności solonej, marynowanej, różnego rodzaju konserw i wędzonek. Zaleca się spożywanie jak największej ilości warzyw i owoców.
Lekarz musi przepisać maści i żele, które nie tylko łagodzą ból, ale także pomagają przywrócić tkankę łączną stawu.
Duże znaczenie w leczeniu artrozy I stopnia ma fizjoterapia. Zaleca się nałożenie plastrów leczniczych na dotknięty staw.
Leczenie artrozy stopnia 2
Na tym etapie konieczne jest zmniejszenie bólu i całkowite lub częściowe pozbycie się źródła stanu zapalnego. W takim przypadku przepisywane są leki niesteroidowe, które łagodzą ból i łagodzą stany zapalne.
Podobnie jak w pierwszym przypadku potrzebne są chondroprotektory. Kwas hialuronowy wchodzący w skład tych leków przyspiesza proces naprawy tkanek. Wymagana jest ścisła dieta, wykluczająca wszystkie pokarmy wywołujące rozwój choroby.
Oprócz leczenia farmakologicznego konieczne są ciągłe ćwiczenia fizyczne. Fizjoterapia stanowi nieocenioną pomoc w leczeniu artrozy. Zalecane są najprostsze, ale skuteczne metody leczenia, takie jak leczenie ultradźwiękami dotkniętego stawu, elektroforeza i ukierunkowane leczenie laserowe kości stawu barkowego.
Ponadto w celu usprawnienia procesu regeneracji zaleca się kąpiele borowinowe, masaże i tradycyjną medycynę. Środki te mogą znacznie spowolnić rozwój choroby.
Leczenie choroby w stadium 3
Leczenie tej fazy to zestaw środków łagodzących ból; w tym celu podaje się zastrzyk do stawu z kortykosteroidem. Liczba blokad nie powinna przekraczać 4 razy w roku.
Działania terapeutyczne mają na celu aktywację procesów odbudowy tkanek i spowolnienie procesu niszczenia. W tym celu przepisywane są chondroprotektory i leki poprawiające krążenie krwi.
Nadal zaleca się fizjoterapię i terapię ruchową. Wymagana jest ścisła dieta, wykluczająca potrawy lub pokarmy bogate w kwasy.
Leczenie artrozy IV stopnia
Leczenie tej postaci choroby jest możliwe wyłącznie chirurgicznie poprzez wymianę stawu na sztuczny. Najczęściej spotykane są protezy sztuczne ceramiczne, tytanowe i plastikowe. Metody lecznicze, podobnie jak fizjoterapia, nie przynoszą żadnych rezultatów.
Leczenie tradycyjnymi metodami
Tradycyjne metody medycyny są aktywnie stosowane w początkowych stadiach choroby. Powszechnie stosowane są nalewki z ziół leczniczych, różne okłady, wcierania i domowe maści.
Środki ludowe zapewniają jedynie dodatkową ulgę w bólu, nie obserwuje się efektu leczniczego. Środki terapeutyczne przepisuje wyłącznie specjalista i kontroluje także ich wdrażanie.
Powszechnie stosowane są kompresy z płatków owsianych, soku z kapusty lub miodu. Nalewki alkoholowe sporządza się z kłączy omanu i złocistych wąsów, kwiatów bzu i arcydzięgla.
Jako zabieg rozgrzewający zaleca się kąpiele z ziołami leczniczymi. Aby to zrobić, weź siano, miętę, kłącza łopianu i nasiona gorczycy.
Maści przygotowywane są z ziół, koniczyny słodkiej, chmielu, dziurawca zwyczajnego na bazie wazeliny kosmetycznej.
Który lekarz leczy artrozę
Chirurg ortopeda zajmuje się chorobami stawów, jednak przy ustalaniu przyczyn źródłowych choroby możliwe jest dodatkowe badanie przez chirurga urazowego. Ponieważ właśnie poznanie przyczyn choroby pozwala przepisać najbardziej prawidłowe leczenie.